I feel the whole Zoo when I am with you two!

Nadat wij terug waren gekomen van vakantie zou Remy meteen weer vertrekken naar Rusland en het weekend daarop naar Denver. Dit zijn normale taferelen hier in huize Bonjasky en dan zorgt de vrouw des huizes dat het gezinsleven en de sportschool draaiende blijft. De drijvende kracht, ofwel de sterke pilaar in het gezin.

Op donderdag heb ik Remy weggebracht naar Schiphol voor zijn trip naar het buitenland. Ik had zelf een heel leuk weekend op de planning staan. Vriendinnen zouden langskomen, mijn mama was jarig en ik zou met Skye naar de dierentuin gaan. Ik merkte alleen dat Skye donderdags niet zo lekker was maar ik hoopte dat ze zich na een goede nacht weer beter zou voelen. Helaas was dit vrijdagochtend niet het geval. Skye had een flinke verhoging en daardoor was ze erg hangerig en huilerig. Iets wat de laatste 1,5 jaar niet vaak is gebeurd met onze super happy peuter, die eigenlijk altijd lacht en erg actief is. Dit was een totaal ander kind! Op dit soort momenten wil je dan ook echt niet alleen zijn. Ik dacht echt, “waar is mijn man nu”? Het zou namelijk fijn zijn geweest om zijn visie te horen. Ook als sterke, onafhankelijke vrouw is de mening van manlief toch erg fijn. Alleen die man van mij stond ergens aan de rand van een ring in een Russisch deelstaatje één van zijn pupillen te coachen.

In de uren die volgden werd onze happy peuter alleen maar huileriger, hangeriger en zwakker. Inmiddels had ze al meer dan 40 graden koorts. Op dat moment ben ik de dokter gaan bellen. Na de symptomen met de doktersassistente te hebben besproken, vond zij het toch verstandiger dat wij langs zouden komen. Ik ben geen overbezorgde moeder maar was blij dat de assistente mij begreep.
Ik snel Skye in de auto gezet en hoppa naar de dokter. De dokter vond de situatie zorgelijk en belde meteen de kinderarts van het ziekenhuis. Skye dronk namelijk bijna niets en had nog steeds erg hoge koorts.
Na het onderzoek en het gesprek met de dokter was hun enige advies dat ik het in de gaten moest houden. Ik mocht Skye paracetamol geven tegen de verhoging. Serieus?! Dit was niet echt geruststellend! Dus met dit advies vertrok ik, met een doosje paracetamol in mijn tas, weer naar huis.

Het arme kind werd in de nacht en dag die volgde zieker en zieker. “Hoe vreselijk is het om je kindje zo ziek te zien”? Op zulke momenten wil ik alleen maar de pijn van haar overnemen, maar je staat gewoon machteloos. Mijn hart brak toen zij midden in de nacht schreeuwend en huilend van de pijn wakker werd. Toen het op zaterdag nog heftiger werd, overwoog ik toch weer te bellen met de weekendarts. “Wat moet je dan als moeder”? “Was ik nu toch te overbezorgd”, “wat zal die assistente denken als ik weer bel”? Dacht ze niet; “daar komt die blonde hysterische moeder weer aan”? Al deze gedachten gingen door mijn hoofd.

Na een aantal uur de situatie te hebben aangekeken pakte ik toch weer de telefoon. Ik deed nogmaals mijn verhaal en de assistente vond het gelukkig erg belangrijk dat ik weer langskwam. Dit keer moesten wij gelijk naar de huisartsenpost in het ziekenhuis. We kwamen bij zo’n oude doorgewinterde arts terecht. Zo’n eentje die als je halfdood ligt zegt dat je je aanstelt of misschien alleen een paracetamol meegeeft. Nadat ze Skye had nagekeken kreeg ik dus ook “die” blik van haar. Je kent het wel, zo’n blik van, “het valt allemaal wel mee”, “weer zo’n overbezorgde moeder”. Ze gaf aan dat Skye de 6e ziekte had, wat inhoudt dat ze een paar dagen heftige koorts zou hebben en vervolgens over haar hele lichaam vlekjes zou krijgen, voordat het over is. Ik had echt nog nooit van deze ziekte gehoord. De volgende dagen veranderde er weinig aan de situatie. Onze locatie bleef de bank of het bed en we keken uren lang naar Finding Nemo, Dora en My Little Pony.
Een volledige week heeft deze ziekte geduurd en wat vond ik dit vreselijk. De eerste kinderziekte kunnen we nu wel afvinken maar ik hoop echt niet dat we er nog meer mee moeten maken.

 

 

Toen Remy weer thuis was en Skye zich beter voelde besloten we om een dagje dierentuin te gaan doen. Skye en ik waren ook echt wel toe aan wat frisse lucht en we keken uit naar family time.
De dierentuin is bij ons thuis wel een “discussie” puntje, want eigenlijk is Remy niet zo’n fan van de dierentuin. Hij vindt dat de dieren in veel te kleine hokken zitten en in hun eigen leefomgeving zouden moeten leven. Hier ben ik het absoluut mee eens maar stiekem vind ik de dierentuin ook wel erg leuk. Dit is denk ik, beetje een jeugdsentiment. Ik ging vroeger namelijk altijd met mijn ouders of grote zus naar de dierentuin. Ik vond die grote dieren echt fascinerend en kon hier uren naar kijken. In het kader van educatief, had ik Remy toch overgehaald en we besloten naar Amersfoort Dierenpark te gaan. Hier waren wij nog nooit geweest dus wie weet gaf deze dierentuin ons binnen huize Bonjasky hier een andere kijk op.

Het park ligt midden in de bossen en ziet er erg mooi uit. Skye was super enthousiast en wilde alle dieren graag zien.
Binnengekomen was de eerste stop, het berenhok. Hier zou de grote, bruine beer zitten, Skye keek vol bewondering naar de beer. De grote bruine beer was alleen wel een te enthousiaste benaming. Het viel mij eigenlijk alleen op dat de grote beer wat klein en dun was. Meteen kwam de visie van mijn man op in mijn gedachten. “Werd ik door zijn mening nu ook kritischer”? De kijk die ik als kind had viel nu helemaal weg en ik begon de dieren anders te bekijken. “Is het zielig, is het hok te klein, zouden ze niet in het wild moeten lopen”? In plaats van; “wat een mooi groot dier loopt daar”.
Toen we wegliepen naar het volgende hok, keken Remy en ik elkaar aan en zeiden wij allebei hetzelfde tegen elkaar. “Die beer was niet de grote, bruine beer die wij in gedachten hadden”. We volgden de route door het park die ons langs alle dieren leidden. Skye straalde en werd enthousiast van alles wat ze zag. Ik zag mezelf in haar terug, dat kleine enthousiaste meisje die verwonderend naar al de dieren keek. Skye praatte nog de hele dag en avond over de olifanten, zebra’s, de giraffen en de pinguïns. Wat hadden wij een mooie dag gehad met weer een blij kind. Toch hoop ik dat ik haar een dag mee kan nemen naar de plekken waar de dieren in het wild leven, om zo dat stukje, echt mooie natuur aan haar mee te kunnen geven.

 

 

Veel liefs,

Renate