People that I find interesting

People that I find interesting

 

En dan ben je opeens de vrouw achter de sportman, de kickbokser wel te verstaan. Deze kickbokser leerde ik op het moment kennen dat hij jong en oud al sinds enige tijd, de fijne kneepjes van deze mooie sport leerden. Het topsport hoofdstuk van zijn leven ken ik alleen maar uit de vele, mooie en spannende verhalen van hem en van zijn vrienden. Soms vind ik het jammer dat ik die momenten nooit samen met hem heb mogen beleven, maar ik geloof dat alles voor een reden is en dat wij elkaar pas op een later tijdstip in ons leven tegen moesten komen.

De sport blijft denk ik bij sportmannen altijd kriebelen. Toen de vraag kwam of Remy weer een keer de ring in wilde, was zijn antwoord dan ook niet meteen nee. Deze vraag bleef maar van meerdere partijen en voor meerdere wedstrijden komen. Dus dit zette hem wel aan het denken en eigenlijk ook ons, want dit soort keuzes maakt hij niet meer alleen. Want mocht hij ja zeggen, dan zou de rest van alle andere zaken op mijn schouders terechtkomen. Hij zou zich namelijk weer volledig op de sport moeten richten, maar de sportschool moest ook nog gerund worden. Ook waren wij bezig met een kledinglijn te starten en dit moest verder uitgebouwd worden. Al zijn tv opnames en interviews moesten geregeld worden, ons gezinsleven ging gewoon door en manlief zou weer een strak training & voedingsschema krijgen, waar ook voor gezorgd moest worden. Met al deze punten in gedachte en Remy zijn gevoel of hij dit echt nog een keer wilde doen, heeft hij uiteindelijk toch ja gezegd en zijn wij samen dit avontuur aangegaan. Want een avontuur was het zeker!

We zien altijd topsporters en je verwacht dat je heel veel moet doen om de top te behalen maar nu ik het zelf van de zijlijn heb mogen meemaken, kan ik alleen maar een diepe buiging maken voor een ieder die topsport beoefent. Wat moet je daar veel voor laten! Het is nog veel meer dan dat je denkt. Remy zijn trainingsschema startte met 2 trainingen per dag. Dit werd naarmate de wedstrijd dichterbij kwam, steeds meer. Van kickboksen tot krachttraining, s’ochtends vroeg tot s’avonds laat. Fysio behandelingen dag in, dag uit. En voeding, dit was voornamelijk kip en groenten. Dit dan zo’n 2 tot 3 keer per dag. Naast dit alles moest hij ook nog rusten tussendoor, alleen dat schoot er best vaak bij in. Dan waren er weer tv opnames, interviews en meetings voor de kledinglijn en ga zo maar door. Ik probeerde zoveel mogelijk voor hem op te vangen en regelde bijna alles voor hem, voor de sportschool, voor de kledinglijn en voor ons gezin.

Ik stond elke dag uren in ‘mijn domein’ om kip en groenten te bereiden. Nu vind ik koken best wel leuk, maar voornamelijk als ik er de tijd voor heb en als je daarna samen lekker kan genieten van het eten. Ik hou van dat gezellige lange tafelen, met veel eten en goede gesprekken. Nu waren de goede gesprekken er wel, alleen niet meer aan tafel, want het tafelritueel werd een 5 minuten gesprek. Ook de kip met broccoli ging mij na een paar weken echt tegenstaan. Alleen die geur al van de broccoli, ik kan er nu nog misselijk van worden. En dan de kip, dit was geen heerlijke gemarineerde Antilliaanse kip hoor, dit was gewoon witte kip die met een speciale spray gebakken werd, want oh wee als er olie in de pan kwam. Als toevoeging een snufje peper en zout en dat was ons eten. Dit was een paar maanden het heerlijke avondmaal bij de familie Bonjasky, “eet smakelijk” zeg ik. Je krijgt er wel een sportlichaam van maar dat is dan ook alles! Nu denken jullie vast: “waarom maakte je niks anders voor jezelf”, “je wilde toch zelf ook zo’n sportlichaam”? Tsja dat wilde ik ook wel maar de reden was iets anders. Ik kookte al voor onze dochter die toen nog een baby was, vervolgens kookte ik voor Remy en als ik nu ook nog eens een andere maaltijd voor mezelf ging koken dan kon ik mijn bed wel in de keuken zetten, dus was ik solidair met manlief en volgde ik ook het topsport dieet, met als resultaat: een sportlichaam.

Iedereen vroeg mij weken, maanden ervoor of ik het niet eng vond dat mijn man de ring inging. Ik gaf heel stoer aan dat ik dit niet eng vond, maar hoe dichterbij we bij deze dag kwamen, merkte ik toch dat ik steeds nerveuzer werd. De afgelopen maanden was ik eigenlijk alleen maar bezig met Remy en de wedstrijd. Ik regelde al zijn zaken, van zijn trainingspakken tot wedstrijd outfit, van de interviews tot tv opnames. Mijn man was opeens mijn product geworden en ik was zo op de automatische piloot aan het werk dat ik even vergat wat er ging gebeuren. Mijn man, de liefde van mijn leven, die ging de ring in om keihard te vechten met zijn tegenstander. “Wat als hij klappen kreeg op zijn hoofd” of “richting zijn oog?” Remy is hier namelijk al 4 keer aan geopereerd en nog een klap op het oog zou vreselijke gevolgen kunnen hebben. Dit en nog veel meer spookte er door mijn hoofd.

Het moment was daar, de dag van de wedstrijd, 29 oktober 2017. Daar zaten we dan, in het Topsportcentrum te Almere, een stadion vol met mensen, ik zat met mijn cadeauzoon Cassius en mijn vader aan de VIP tafel naast de ring, zodat we alles heel goed konden zien. Naarmate de avond vorderde werd mijn buikpijn heviger en heviger. De zaal werd stil, Ennio Morricone, Man with a harmonica ging door de luidsprekers en daar stond Remy, klaar om zijn entree te maken. Lopend naar de ring toe keek hij mij in mijn ogen en we wisten allebei dat hij nu de ring in ging en keihard ging vechten. Daar, waar hij de afgelopen maanden zo keihard voor getraind had, dat ging hij nu waarmaken. Het gevecht ging van start en ik heb nog nooit zo hard gegild en hem aangemoedigd. Ik zat er helemaal in, voelde het afzien van de afgelopen maanden, de zware trainingen, de blessures.

 

 

Het was namelijk niet niks om na 4 jaar niet meer in het topsportleventje te hebben gezeten, om dit weer op te pakken en dat binnen een tijdsbestek van 4 / 5 maanden. Hij merkte dat zijn lichaam regelmatig protesteerde en dat het meer blessuregevoelig was. Dat resulteerde erin dat hij minder kon trainen. Het gevecht eindigde helaas met winst voor de tegenpartij. Iets waar wij het niet mee eens waren, maar waar je je bij moet neerleggen.

Al met al heeft deze reis ons veel moois gebracht, we zijn een nog hechter team geworden dan we al waren en we weten nog meer wat we aan elkaar hebben, ook onder grote druk. Op de momenten dat er gepresteerd moet worden, konden we op elkaar bouwen. Op de momenten waar het even tegen zat, bijvoorbeeld als een training niet goed ging, dan konden we elkaar motiveren. Ik wist al dat we een dreamteam waren maar na deze intense periode wist ik het helemaal zeker.
Ik heb nu van dichtbij mogen ervaren hoe zwaar het leven voor een topsporter is, maar ook wil ik vertellen dat dit leven heel veel vergt van de partner van de sporter. De partner moet namelijk de stabiele factor zijn, zij moet het gezinsleven draaiende houden, zij moet zijn zaken regelen en daar bovenop haar eigen werkzaamheden doen. Zij moet zorgen dat strakke dieet- en rustschema’s worden opgevolgd en daarnaast moet zij ook gewoon de lieve, zorgzame en motiverende vrouw zijn. Ik heb zoveel respect voor deze vrouwen gekregen dat ik jullie een kijkje achter de schermen wil laten nemen. Ik wil jullie meenemen in het leven van deze vrouwen, de powervrouwen die achter deze enorm sterke mannen staan.

 

 

Veel liefs,

Renate